قلم نقشی از داغ زهرا بزن          /        بنفشه به دامان صحرا بزن

بزن پرده در پرده نقشی کبود        /        ز خاکستر و شعله و خشم و دود

بکش از سر درد یک ریسمان         /       که بستند بر گردن آسمان

کدام آسمان ؟ آنکه بر عدل و داد     /       ازل تا ابد تیغ بازو گشاد

قلم زخم دل تازه کن با نمک           /       بگو قصه غصب باغ فدک

که حق نمک را به جای آوری          /       تو در محضر حضرت داوری

زخون دل و اشک و داغ جگر          /        بکش ماه را بین دیوار و در

حدیثی ز شام غریبان بگو             /        ز گل های سردر گریبان بگو

که آوای بی مادری سر کنیم          /       گلو را ز خون جگر ، ترکنیم

کنون کین عطش می گدازد مرا       /       چه جز سوختن چاره سازد مرا

هلا مطربا نوحه ای ساز کن            /      پر مرغ اشک مرا باز کن

به مضراب خشم و به تار خروش      /      بدر پرده گوش پشمینه پوش

بزن مطربا زخمه بر سیم عود          /      که شد سینه از داغ زهرا کبود

گهی شور و ماهور و گاهی سه گاه   /    خروشان تر از نیل در نور ماه

سزد گه ز زهرا حکایت کنی             /     ز داغش به دریا شکایت کنی

بخوان نوحه چون نوح در زیر وبم         /     در این بحر مواج پر پیچ و خم

که از دست توفان رهایم کنی           /     به گرداب غم ناخدایم کنی

در این پرده یک دم خموشی مکن      /     به دریادلان کم فروشی مکن

 

پ.ن :

- بده رخصت که گویم شرح غم را    /    مصیبت های زهرا مادرم را

- شعر از سردار قبیله شعر شیعه . . .