چندیست بحث و جدل هایی از گوشه و کنار به گوشمان می رسد  ، برخی از ما گلایه می کنند ، برخی خرده می گیرند ، برخی هم تشر می زنند . برخی من باب توصیه می گویند ، برخی من باب نصیحت می گویند ، و برخی هم حکماً من باب عناد خواهند گفت . البته بحث جدیدی نیست ، همیشه بر سر این مسأله دعوا بوده اما در این سالهای اخیر ( خصوصاً بعد از فتنه 88 ) پر رنگ تر جلوه می کند ، ولیکن شخصاً خیال می کردم علی القائده پس از پیروزی انقلاب اسلامی و صحبتهای صریح حضرت امام(ره) در این مورد ، این مساله باید حداقل برای خیلی از افرادی که سنگ راه امام را به سینه می زنند ، حل شده باشد .

خیال می کنند حرفشان هم به حساب خودشان درست است . می گویند چرا مجلس امام حسین(ع) را سیاسی می کنید و حرفهای مورد علاقه و عقاید سیاسیتان را بر روی منبر ها داد می زنید . . . !

مگر نه این است که مجالس امام حسین(ع) باید محور وحدت باشد ؟ چرا شما با مطرح کردن حرفهای سیاسی بر روی منبرها و عکس برخی را به در و دیوار مجلس چسباندن موجبات رنجیدن و دور ساختن برخی افراد را از خود فراهم می آورید ؟

و سپس به عنوان مستدل ترین استدلالشان علیه شما صحبتهای رهبری را به این منظور به میان می آورند که :

شما اگر ادعای ولایتمداریتان می شود ، چرا با این کارتان مخالف سیاست جذب حداکثری و دفع حداقلی آقایتان حرکت می کنید ؟

اما حقیقتا با این مساله چه باید کرد ؟ آیا واقعا این مساله درست است که در مجالس امام حسین(ع) نباید از مسائل سیاسی روز صحبت کرد ؟ و آیا این کار مخالف با خط مشی وحدت است ؟

در جواب به این سوالات باید به چند نکته توجه داشت ، و مهمترین آن اینکه چه صحبتهایی ، صحبتهای سیاسی به حساب می آیند ؟ بزرگترین بدبختی ما این است که اینگونه افراد صحبت درباره ولایت فقیه و دفاع از ایشان و بدتر از آن نصب کردن عکسشان را در مجالس از جمله صحبتها و کارهای سیاسی می دانند ! ( و این دقیقا همان چیزی است که دشمن ما می خواهد و برای دست یابی به آن ، در برهه ای اقدام به پخش شش هزار قمه در هیئت های این کشور می کند تا مردم بگریند و زخم زنند خود را برای حسینی که 1400 سال پیش شهید شده و از حسین زمان خود غافل شوند ! همه اینها برای کشتن عقیده ی حسینی است )

صحبت از فتنه و جنگ نرم که دیگر جای خود دارد . و صد البته عقیده ما این است که دفاع از ولایت را واجب و آگاهی نسبت به فتنه و بلا را لازم می دانیم . چرا که می بینیم رهبرمان نیز هنوز که هنوز است بعد از گذشت بیش از یکسال و نیم از فتنه 88 سخنرانی ای انجام نداده اند مگر اینکه در آن اشاره ای به آن فتنه کرده باشند ! آیا معنای آن جز این است که ما باید یاد آن فتنه و اقدام دشمن را زنده نگه داریم ؟ و جداً کجا بهتر از مجلس امام حسین(ع) است برای اثبات این مباحث به گوش مردم ؟

از همه اینها گذشته ، آیا حقیقتاً واقعه ی عاشورا و اقدام امام حسین(ع) خود یک اقدام سیاسی نبود ؟ همه ما می دانیم که امام حسین(ع) فرمود من برای امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم ، آیا جامعه ی آن روز پر از فحشا و بی بند و باری بود ؟ و یا مردم هیچ کدام اهل نماز و روزه نبودند که امام حسین(ع) برای امر به نماز و روزه و نهی از فحشا و بی بند و باری مجبور به چنین اقدامی شده باشد ؟ و یا نه ، این امر به معروف و نهی از منکر ریشه در بی بصیرتی و عدم آگاهی و معرفت سیاسی حکمفرما در جامعه ی آن روز داشت ؟

پس داد می زنیم و جار می زنیم و فریاد بر می آوریم بر منبرهایمان تا جلوگیری کنیم از اینکه بار دیگر حسینمان را سر ببرند .

بهرحال امیدوارم خداوند به حق این ماه عزیز به همه ما بصیرت عنایت فرماید تا بتوانیم جزء یکی از هفتاد و دو یار حسین زمان خود باشیم و در این راه به آرزوی دیرین خود که همان شهادت است دست پیدا کنیم.(انشاءلله)

لبیک یا خامنه ای(مد)