بده رخصت که گویم شرح غم را                        مصیبت های زهرا مادرم را

.

.

.

در سوخته؛ مسمار؛ سیلی؛ بازوی شکسته؛ پهلوی شکسته؛ لگد سنگین؛ سینه ی خونین؛. . . وقتی به رابطه ی اینها با هم، فکر می کنم؛ مو به تنم راست می شود، بغضی آمیخته با فریاد بر گلویم حاکم می شود و تنها یک کلمه بر زبانم جاری می شود

.

.

.

" وای مادر "