سلام

این شعر رو بین روزهای نهم تا سیزدهم محرم وقتی شبها از هیئت میومدم خونه روش وقت گذاشتم و به حمدالله حدود بیست و خورده ای بیت شد . راستش اصلا قصد نداشتم این شعر رو توی وبلاگ قرار بدم (چون یه جورایی شخصیه !) ولی خب گذاشتم تا عزیزان ببینند تا شاید یه دعایی در حقمون بکنن به امید اینکه ما هم به حاجت هامون (که توی شعر گفته شده) برسیم !

البته درسته که شعر باید صنعت شعری داشته باشه و از دید اصول ادبیاتی هم قابل توجیه باشه اما حقیقتا ما که خیلی این چیزا حالیمون نمیشه پس اگر دوستان ایرادهایی رو هم  می بینند به بزرگی خودشون ما رو عفو کنند. ولی خوشحال میشم که اشکالاتش رو در قسمت نظرات ارائه بدهند. شاید تونستیم کاریش کنیم  . . . !

 

 

به نام خداوند تیغ و قلم          /        به دشت سخن برفرازم علم

شبی در زمان تفأل زدن        /       شنیدم ز استاد خود این سخن

که هر کس که بر خون قسم می خورد    شهادت به نامش رقم می خورد

الهی به خون شهیدان تو        /        به بغض گلوی قریبان تو

به دلتنگی بچه های حسین        /       به خاکستر خیمه های حسین

الهی به یاد آرم آن روز را      /       گرفتم ز عشقش همه سوز را

بسوزم ز سوز گدازنده اش      /       بنازم به ناز برازنده اش

صفایی ندارد ارسطو شدن      /      خوشا پر کشیدن ، پرستو شدن

وضویی بسازم ز خون جگر      /      که آتش زنم پنجه بر خشک و تر

بپا دوزخی سازم از آتشم        /      سراسر جهان را به آتش کشم

نمازی بخوانم به رنگ جنون     /      که جاری شود سجده در جوی خون

نمازی که بر دل دهد حال را       /        گشاید به پرواز دل ، بال را

نمازی که وقت رکوع و سجود     /      ببینم رخش را به کشف و شهود

رخش گر ببینم ، نبینم دگر       /      شوم در دو عالم ز خود بی خبر

در آن لحظه جان را دهم پای او      /     به پای لب و خال زیبای او

اگر یک قدم را فراتر نهم         /       از این مرحله هم جلوتر روم

خدایا چنان کن سرانجام کار       /       نصیبم شود سمع اصوات یار

که هر کس که بشنید اصوات او      /      به ناگه شد آگه ز اسرار او

الهی بنالم ز سوز درون         /        ز آهی که هرگز نیاید برون

ز آن غصه گویم که باشد عیان      /     بود قصه اش در دل من نهان

اگرچه که رویم نباشد سفید      /       ولیکن به لطفت مرا هست امید

الهی من امشب شهادت دهم    /     ز لطفت خدایا ، دو حاجت دهم

که اول بود دیدن کربلا         /        زیارت کنم آن شه سر جدا

سپس دومی را طلب می کنم      /      سراسیمه بر خون قسم می خورم

بخواهم که مردن طبیبم شود      /       شهادت خدایا نصیبم شود

که مرگی که در خون و خاکستر است  /   مرا خوشتر از مرگ در بستر است