آنان که امام را پذیرفتند            /            اسلام قیام را پذیرفتند

شب بود و غم و سکوت و سنگینی     /     سنگین خوابان اسیر خودبینی

شب بود و کویر کوفه در پرگار     /     صد باغ پر از شکوفه در پرگار

شب بود ، شبی سیاه و هول انگیز    /     همپایه ی هول روز رستاخیز

آن شب که غروب ارغوانی داشت  /   فریاد ز عجز و ناتوانی داشت

آن شب که حریم لاله ها می سوخت / حلقوم زمین زناله ها می سوخت

شب بود ، شبی اسیر خاموشی      /     خورشید ، نشان تیر خاموشی

شب بود ، شب سیاه استبداد       /        می زد مطرب به پرده بیداد

شب بود ، شبی سیاه و قیر اندود     /      چنگال سپاه شام ، خون آلود

در شام ستاره سوز عالمگیر      /      خورشید شکسته بسته در زنجیر

بر گستره ی زمانه غوغا بود       /        چتری ز عبور کرکسان وا بود

سرتاسر باغ و راغ ، ماتم جوش     /       زاغان به نوا و بلبلان خاموش

جغدان ز مناره ها بلند آوا       /       گرگان ز هجوم پوزخند آوا

شیران را دست بسته می بردند    /      تا عمق قفس شکسته می بردند

شک بر سر راه باوری موهوم     /      ایمان و امید ، گنگ و نامفهوم

زنجیر سکوت بسته بر لب ها       /       فرهیختگی فراتر از شب ها

این حلقه ی ننگ ، تنگ تر می شد    /     دامان زمین زرنگ تر می شد

از بادیه ناله جرس برخاست     /      وز قافله بانگ دادرس برخاست

ما دست دعا به آسمان بردیم     /     فریاد و فغان و الامان بردیم

فریاد نماز باز عصیان کرد      /      طوفان شد و آه و ناله طغیان کرد

ناگاه زمین ستاره باران شد      /       رعدی زد و آتشی نمایان شد

از چله غیب آرشی آمد        /       پیری ، شیری ، کمانکشی آمد

پیری که دلش جوانتر از ما بود     /      بر ما هم مهربانتر از ما بود

از پشت کمانیش کمان برداشت  /    آنکاه که سر به آسمان برداشت

بر شانه ابر ماه را می دید       /      پایان شب سیاه را می دید

با ما سخن از اشاره ها می گفت    /     از سوختن ستاره ها می گفت

ما را خبری از آسمان می داد       /       از کلک قضا خط امان می داد

آن پیر قلندر جمارانی           /         می گفت ز روزهای طوفانی

می گفت در این زمانه ای مردم  /  ننگ است چنان کلاف سردرگم

می گفت عبور کار مردان است    /     آتش در راه رهنوردان است

ای خسته دلان که درد دین دارید    /     سر بر سر زانوی زمین دارید

امروز دگر تقیه جایز نیست       /        بی خطبه شقشقیه جایز نیست

در آتش و خون سمندری باید      /       در دشت جنون قلندری باید

ما پیرو راه و رسم آن پیریم         /          باید که سلاح گرم برگیریم

باید چو امام خویش سر بازیم        /         تا شام زمانه را سحر سازیم

ایمان دارم که ناجوانمردیم        /         گر از سر عهد خویش برگردیم

ما سینه به تیغ ها سپر کردیم     /     آن یک دو ز شام را سحر کردیم

تا باز چگونه شام آخر را . . . !