چهار دیپلمات ربوده شده :

حاج احمد متوسلیان : فرمانده قوای محمد رسول الله(ص)

سید محسن موسوی : کاردار سفارت ایران در لبنان

کاظم اخوان : خبرنگار و نماینده خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران

تقی رستگار مقدم : مسئول واحد آموزش و تاکتیک تیپ 27 محمد رسول الله(ص)

"احمد متوسلیان سال 1332 در شهر تهران متولد شد . مدرک دیپلم را در رشته برق صنعتی از هنرستان صنعتی شماره 4 تهران دریافت کرد و در سال 1356 در رشته مهندسی الکترونیک دانشگاه علم و صنعت تهران مشغول به تحصیل شد"

چون نمیخوام زندگی نامه بنویسم باقیش رو نمی گم ،حقیقتا خیلی طولانی میشه !

اما نمی دونم از چی بگم راجع به این بزرگمرد که توی تاریخ دومی نداره . نمی دونم چقدر درباره حاج احمد میدونید اما اگه می خواین بدونید که این مرد کی بوده گوشه ای از رشادتهاش رو می تونید توی کتاب "همپای صاعقه" مطالعه کنید . این کتاب راجع به تشکیل تیپ 27 به فرماندهی حاج احمد متوسلیان و سپس انجام دو عملیات "فتح المبین" و "الی بیت المقدس" ( که منجر به آزادسازی خرمشهر شد ) و نقش تیپ 27 در این عملیاتهاست .

حاج احمد متوسلیان پس از مسولیتهای متعددی که از آغاز تشکیل سپاه در این ارگان به عهده داشت ، در آخر ، پس ازفرماندهی تیپ 27 محمدرسول الله(ص) ، در تاریخ 20 خرداد 1361 به سمت فرماندهی قوای محمد رسول الله(ص) از سوی « شورای عالی دفاع» جهت سرپرستی نیروهای اعزامی جمهوری اسلامی ایران به جبهه های سوریه و لبنان منصوب شد و سرانجام در ظهر روز چهاردهم تیرماه 1361 در راه عزیمت به بیروت به همراه سید محسن موسوی ، کاظم اخوان و تقی رستگار مقدم توسط عمال رژیم صهیونیستی ربوده شد .

قسمتی از کتاب همپای صاعقه :

((نصرت الله کاشانی ، مسئول واحد مهندسی تیپ 27 می گوید :

بعد از فتح خرمشهر که به تهران آمده بودیم یک روز حاج احمد گفت : برادرها ، بیایید برویم ستاد منطقه ده سپاه . همراه حاجی به آنجا رفتیم ، سر وقت ماشینی که از عراقی ها غنیمت گرفته بودیم . یک استیشن سفیدرنگ بود که شیشه های پنجره ی بغل آن هم شکسته بود . بچه های سپاه گفتند : حاج آقا این را نبرید . شیشه که ندارد ، یکمرتبه می بینید خدای ناکرده ، سر یک چراغ قرمز توی ماشین نارنجک انداختند و . . . حاجی به حرف آنها اعتنایی نکرد . سوار بر همان ماشین شدیم و به راه افتادیم . داشتیم از پل سعدی به سمت جنوب شهر سرازیر می شدیم و بحث ما درباره ی هشدار بچه های منطقه ده بود . همگی لباس فرم سپاه به تن داشتیم و جهت حفاظت از خودمان هم اسلحه ای همراه نداشتیم . تهران هم از نظر ترور و تحرکات منافقین در آن مقطع خیلی وضع ناجوری داشت . من به شوخی برگشتم به حاج احمد گفتم : حالا که اجازه نمی دهید با خودمان اسلحه برداریم ، لااقل اجازه بدهید من یکی که زن و بچه دارم ، پیاده بشوم .

حاجی گفت : شما اگر می ترسید ، سلاح بردارید . اگر هم می خواهید ، پیاده شوید ؛ اما بیخود شلوغش نکنید ! من از خدای خودم خواسته ام نه در جنگ ایران و عراق شهید بشوم ، نه به دست منافقین ؛ بلکه با خدای خودم عهد کرده ام شهادتم به دست شقی ترین اشقیای روی زمین ؛ به دست اسرائیلی ها باشد . این را هم می دانم که خدا این تقاضای مرا قبول می کند و من به دست آنها شهید می شوم .

عجیب اینجاست که آن روزها نه حمله ی اسرائیل به سوریه و لبنان صورت گرفته بود و نه هنوز حتی بحث اعزام نیروهای ایرانی به لبنان مطرح شده بود .))

به امید بازگشت این عزیزان به خاک وطنمان .( گرچه با این حرف حاج احمد دیگه هیچ امیدی به بازگشت حداقل حاج احمد وجود نداره )

گر کشته و گراسیری ای احمد                /                در خاطر من نمیری ای احمد

تا چرخ به دور خویش می چرخد               /                بر مصر دلم امیری ای احمد

 

ای یک تنه از هزار افزون تر                /                 اسب تو ز صد سوارافزون تر

از ناله ی هرچه لاله ، دل خون تر              /                   آلاله ی از بهار افزون تر

 

ای با نفس امام خو کرده                     /                  زان رایحه کسب آبرو کرده

سرمست ز باده ی کلام او                   /                     توفیق شهادت آرزو کرده

 

یک قوم تو را شهید می خوانند                /               یک قوم تو را اسیر می دانند

اما چه کنم که ناجوانمردان                /                تصویر تو را ز خویش می رانند

 

ای بلبل در چمن نگنجیده                   /                     ای یوسف در وطن نگنجیده

ای نور دو چشم پیر کنعانی                   /                         زندانی در بدن نگنجیده

 

تو کیستی ؟ آنکه نور نوشیده                 /                   پیراهنی از حضور پوشیده

تندیسه ی غیرت و جوانمردی               /                بر ظلمت شام غم خروشیده

 

من کیستم ؟ آنکه در وطن مانده              /               در بند حجاب خویشتن مانده

چشمی به در امید خشکیده                     /                در حسرت بوی پیرهن مانده

 

ای زمزم کوثری مرا دریاب                /                وی پنجه ی حیدری ! مرا دریاب

دستانم هر تپش عطش دارد                    /                 وی لطف برادری ! مرا دریاب

 

دریاب که بی تو سخت درماندم                  /                  در مصر غم تو دربدر ماندم

از پیرهنت حوالتی بفرست                  /                    بی برگ عبور پشت در ماندم

 

ای جبهه به خاک جبهه ها سوده                  /                 در معرکه ها دمی نیاسوده

وی اسوه ی استقامت و ایثار                   /                   در مصر شکنجه ها نفرسوده

        

ای گمشده ی حصار پیچیده                    /                    وی ماه به شام تار پیچیده

دستان کدام فتنه رویت را                      /                   در پرده ای از غبار پیچیده